Επηρεασμένος από την κινησιολογία και το βηματολόγιο του κλασικού μπαλέτου, ο σύγχρονος χορός απελευθέρωσε τον χορευτή και επικεντρώθηκε στην κίνηση που πηγάζει από την ψυχή.  Επικεντρώνεται στην προσωπική ερμηνεία του χορευτή και όχι σε βήματα με συγκεκριμένη δομή, όπως συμβαίνει στο μπαλέτο.

Μια ακόμη σημαντική διαφορά με το μπαλέτο είναι η χρήση του βάρους.  Σε αντίθεση με τους χορευτές του μπαλέτου που προσπαθούν να φαίνονται διαρκώς αέρινοι και ανάλαφροι πάνω στις μύτες των ποδιών τους, οι χορευτές του σύγχρονου χρησιμοποιούν το βάρος του σώματός τους για να ενισχύσουν τις κινήσεις τους, και οι χορογραφίες τους συχνά περιλαμβάνουν «πτώσεις» στο έδαφος και χορό στο πάτωμα.  Ο σύγχρονος χορός επιτρέπει στους χορευτές να κινούνται ελεύθερα, χωρίς να θέτει κανόνες και περιορισμούς, γι’ αυτό και αποτελεί την απόλυτα ελεύθερη έκφραση κάθε χορευτή.

Στις πρώτες ηλικίες το μάθημα βασίζεται στην τεχνική Release, η οποία βοηθάει στην απελευθέρωση των αρθρώσεων και επομένως και της κίνησης.  Μαθαίνουν να ανακαλύπτουν τη φυσική κίνηση του σώματος και πως μπορούν να χορεύουν με ελευθερία.  Με αυτόν τον τρόπο, τούς δίνεται ο χώρος να βάλουν τη φαντασία και τα συναισθήματα στον χορό τους και να μάθουν ακόμη να φτιάχνουν τις δικές τους κινήσεις και χορογραφίες.

Σε πιο προχωρημένες τάξεις εισάγονται τεχνικές και μέθοδοι από συστήματα του σύγχρονου χορού, όπως του Jose Limon, της Martha Graham και του Merce Cuningham.